Een aquaduct is een kanaal, pijp of brugachtige constructie die is gebouwd om water over lange afstanden te transporteren, meestal van een bron naar een nederzetting of landbouwgebied. Het woord is afgeleid van het Latijnse aquaeductus, van aqua ('water') en ducere ('leiden'). De bekendste voorbeelden zijn de oude Romeinse aquaducten, gebouwd vanaf de 4e eeuw voor Christus; op zijn hoogtepunt voorzag Rome van elf aquaducten, die ongeveer een miljoen kubieke meter water per dag leverden via zwaartekrachtkanalen bekleed met waterdicht cement. Veel delen liepen ondergronds, terwijl bovengrondse arcades zoals de Pont du Gard in Frankrijk en het aquaduct van Segovia in Spanje iconisch blijven. Vergelijkbare systemen bestonden in het oude Egypte, Assyrië, Griekenland, India en China. In de landbouw werden aquaducten van oudsher gebruikt voor de irrigatie van akkers en de watervoorziening van vee; moderne equivalenten zijn betonnen kanalen, pijpleidingen en grootschalige watertransportprojecten zoals het aquaductsysteem van Californië. Hedendaagse waterleidingen kampen met problemen zoals lekkage, verdamping en ecologische impact op de bronrivieren, wat innovaties zoals overdekte kanalen en druppelirrigatiesystemen noodzakelijk maakt.