Animizm to przekonanie, że przedmioty i zjawiska naturalne posiadają dusze. To przekonanie, że zwierzęta, rośliny, skały, rzeki i pogoda mają duchową esencję. Termin ten pochodzi od łacińskiego słowa anima, oznaczającego duszę. Został on ukuty przez antropologa E.B. Tylora w 1871 roku. Uważał go za najwcześniejszą formę religii. Występuje w kulturach rdzennych na całym świecie.

Animizm nie jest pojedynczą religią. To światopogląd. Postrzega świat jako żywy. Dostrzega duchy we wszystkim. Postrzega ludzi jako część natury, a nie ponad nią. Podkreśla szacunek dla świata przyrody. Podkreśla wzajemność. Podkreśla rytuał. Często praktykuje się go równolegle z innymi religiami. Można być chrześcijaninem i animistą. Można być buddystą i animistą. To sposób odnoszenia się do świata.

Wierzenia i praktyki animistyczne

• Duchy zamieszkują drzewa, rzeki i góry.
• Zwierzęta mają duszę i wolną wolę.
• Rytuały służą oddawaniu czci i uspokajaniu duchów.
• Szamani pośredniczą między ludźmi i duchami.
• Przyroda jest święta, a nie zasobem.

Animizm jest często źle rozumiany. Nie jest prymitywny. Nie jest przesądem. To wyrafinowany światopogląd. Dostrzega powiązania, które współczesne społeczeństwo ignoruje. Widzi świętość w zwyczajności. Widzi człowieka w drzewie. Widzi ducha w rzece. Kwestionuje pogląd, że tylko ludzie mają wartość. Kwestionuje pogląd, że natura jest martwą materią. Wymaga pokory. Wymaga szacunku. Wymaga troski. Animizm przypomina, że ​​nie jesteśmy sami. Dzielimy świat z duchami. Dzielimy świat z innymi istotami. Jesteśmy częścią większej całości. To prawda warta zapamiętania. W czasach kryzysu ekologicznego animizm ma nas czegoś nauczyć. Świat żyje. Traktujmy go w ten sposób.