Bir futbol takımı dört defans oyuncusu, üç orta saha oyuncusu ve üç forvet oyuncusuyla sahaya çıkar. Bu diziliş bir formasyondur. Takımın hücum ve savunma yaptığı temel mekânsal yapıyı tanımlar.

Dizilişler, savunma desteği, orta saha kontrolü ve hücum tehdidi arasında denge kurar. Yaygın örnekler arasında 4-4-2, 4-3-3 ve 3-5-2 bulunur, ancak gerçek oyun, rakamların gösterdiğinden daha değişkendir. Antrenörler, mevcut oyunculara, rakibin güçlü yönlerine ve istenen oyun stiline göre dizilişleri seçerler. Oyuncular, rollerini ve çevrelerindekilerin sorumluluklarını anlamalıdır.

Maç sırasında yapılan ayarlamalar—daha savunmacı veya daha agresif bir dizilişe geçmek—çoğu zaman maçın sonucunu belirler. Antrenman, baskı altında dizilişi tutarlı tutan otomatik hareketleri geliştirir. Net bir diziliş, yaratıcılığı ortadan kaldırmadan yapı sağlar.

En iyi dizilişler görünmez hale gelir çünkü herkes ne zaman pozisyonunu koruyacağını ve ne zaman bozacağını bilir.