İnananlar, bir tanrıya veya kutsal bir varlığa yönelik saygı, övgü ve teslimiyet gösterirler. Bu yönlendirilmiş eylem ibadettir. Çoğu dini geleneğin merkezi kamusal eylemidir.

İbadet, toplu veya özel, son derece resmi veya kendiliğinden olabilir. Genellikle dua, ilahi, kutsal metinlerin okunması, adaklar ve sessizlik gibi unsurları içerir. Mimari, müzik ve jestler, dikkatin benliğin ötesine yönlendirilmesini destekler. Sıklık, günlük ayinlerden haftalık toplantılara ve yıllık festivallere kadar değişir.

Gerçek ibadetin hem dışsal eylemi hem de içsel tutumu gerektirdiği anlaşılır. Gelenekler, boş ritüellere karşı uyarıda bulunurken, disiplinli uygulamanın kalbi şekillendirdiğini de doğrular. İbadet, topluluk oluşturur, kimliği aktarır ve hayatın tamamını kaynağına geri sunar. İbadette, sıradan zamanın dağınık kaygıları toplanır ve yeniden düzenlenir.

İbadet etmek, en büyük bağlılığa layık olan şeyi tüm benliğinizle kabul etmektir.