Wierni kierują cześć, uwielbienie i uległość do bóstwa lub świętej rzeczywistości. Ta ukierunkowana aktywność to kult. Jest to centralny akt publiczny większości tradycji religijnych.

Nabożeństwo może mieć charakter korporacyjny lub prywatny, wysoce formalny lub spontaniczny. Zazwyczaj obejmuje modlitwę, śpiew, czytanie świętych tekstów, ofiary i ciszę. Architektura, muzyka i gesty wspierają ukierunkowanie uwagi poza siebie. Częstotliwość nabożeństw waha się od codziennych nabożeństw, przez cotygodniowe spotkania, po doroczne święta.

Uważa się, że autentyczna modlitwa wymaga zarówno zewnętrznych działań, jak i wewnętrznego nastawienia. Tradycje ostrzegają przed pustym rytualizmem, jednocześnie potwierdzając, że zdyscyplinowana praktyka kształtuje serce. Uwielbienie tworzy wspólnotę, przekazuje tożsamość i przywraca całe życie do jego źródła. W uwielbieniu rozproszone troski codziennego życia zostają zebrane i uporządkowane na nowo.

Oddawać cześć to znaczy całym sobą uznać, co zasługuje na ostateczne oddanie.