Kurtuluş, özgürleşmedir. Hristiyan terminolojisinde, günahtan ve günahın getirdiği ölümden kurtuluştur; bu kurtuluş, İsa Mesih'in yaşamı, ölümü ve dirilişi aracılığıyla gerçekleşir ve iman yoluyla alınır.

Yeni Ahit, birbiriyle ilişkili imgeler ailesini kullanır. Kurtuluş, tehlikeden kurtuluş, ölümcül bir hastalıktan iyileşme, mahkemede beraat, kölelikten kurtulma ve yeni bir aileye evlat edinilmedir. Her imge, aynı gerçekliğin farklı bir yönünü vurgular: İnsanlar kendilerini kurtaramayacakları bir durumdadırlar ve Tanrı bu durumu değiştirmek için harekete geçmiştir. İş Mesih'te tamamlanmıştır; uygulaması şu anda Ruh aracılığıyla ortaya çıkar ve son dirilişte tamamlanacaktır.

Farklı Hristiyan gelenekleri vurguyu farklı şekillerde yapar. Kimileri dönüşümün belirleyici anını vurgular; kimileri ömür boyu süren bir dönüşüm sürecini; kimileri ise kurtuluşun toplumsal ve kozmik boyutlarını vurgular. Hepsi bunun insan başarısı olmadığı konusunda hemfikirdir. Lütuf, işi başlatır, sürdürür ve tamamlar.

Kurtuluşun karşıtı sadece cehalet veya talihsizlik değildir; o, helak, nihai bir kayıptır. Bu ciddiyet, kelimeye ağırlık kazandırır. Kilise kurtuluştan bahsettiğinde, yaşam ve ölüm arasındaki nihai farktan bahsetmektedir.