Zbawienie to wybawienie. W chrześcijańskim słowniku oznacza ono wybawienie od grzechu i śmierci, którą on niesie, dokonane przez życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, przyjęte przez wiarę.

Nowy Testament posługuje się wieloma powiązanymi ze sobą obrazami. Zbawienie to ratunek z niebezpieczeństwa, uzdrowienie ze śmiertelnej choroby, uniewinnienie w sądzie, uwolnienie z niewoli i adopcja do nowej rodziny. Każdy obraz uwypukla inny aspekt tej samej rzeczywistości: ludzie znajdują się w sytuacji, z której nie są w stanie się wydostać, a Bóg działa, aby ją zmienić. Dzieło zostało dokończone w Chrystusie; jego realizacja rozwija się w teraźniejszości poprzez Ducha Świętego i zostanie dokończona w ostatecznym zmartwychwstaniu.

Różne tradycje chrześcijańskie kładą akcenty na różne sposoby. Niektóre podkreślają decydujący moment nawrócenia; inne kładą nacisk na trwający całe życie proces transformacji; jeszcze inne koncentrują się na zbiorowym i kosmicznym wymiarze zbawienia. Wszystkie zgadzają się, że nie jest to ludzkie osiągnięcie. Łaska inicjuje, podtrzymuje i dopełnia to dzieło.

Przeciwieństwem zbawienia nie jest jedynie niewiedza czy nieszczęście; jest nim zatracenie, ostateczna strata. Ta powaga nadaje temu słowu wagę. Kiedy Kościół mówi o zbawieniu, mówi o ostatecznej różnicy między życiem a śmiercią.