Ahlaksızlık, ahlaki bir kusur veya kötü bir alışkanlıktır. Erdemin zıttıdır. Aristoteles ahlaksızlığı, kötü eylemlere yol açan bir karakter özelliği olarak ele almıştır. Sadece tek bir yanlış eylem değildir. Belirli şekillerde davranmaya yönelik bir eğilimdir. Korkaklık, açgözlülük ve zulüm ahlaksızlık örnekleridir. Erdemler gibi, bunlar da alışkanlık yoluyla edinilir. Aristoteles, erdemin iki uç nokta arasında bir orta yol, ahlaksızlığın ise fazlalık veya eksiklik olduğunu savunmuştur. Cesaret, korkaklık ve pervasızlık arasında bir orta yoldur. Cömertlik, cimrilik ve savurganlık arasında bir orta yoldur. Ahlaksızlık, günahla aynı şey değildir, ancak ikisi örtüşmektedir. Günah teolojik bir kavramdır. Ahlaksızlık ise etik bir kavramdır.

Filozoflar, kötülükleri farklı şekillerde sınıflandırmışlardır. Hristiyanlıkta yedi ölümcül günah, gurur, açgözlülük, şehvet, kıskançlık, oburluk, öfke ve tembellik olarak sıralanır. Budist geleneği ise üç zehri tanımlar: açgözlülük, nefret ve yanılgı. Modern psikoloji, kötülükleri karakter kusurları veya kişilik bozuklukları olarak inceler. Kötülük sadece bireysel bir mesele değildir. Sosyal yapılar kötülüğü teşvik edebilir. Açgözlülük kültürü, açgözlü insanlar üretebilir. Şiddet kültürü, şiddet yanlısı insanlar üretebilir. Erdem etiği, iyi karakteri nasıl geliştirebileceğimizi ve kötülükten nasıl kaçınabileceğimizi sorar. Bu, eğitim, alışkanlık ve sosyal çevre meselesidir.

Kötülüğe örnekler

• Korkaklık. Aşırı korku, özgüven eksikliği.
• Açgözlülük. Aşırı zenginlik arzusu.
• Zulüm. Acı çektirmekten zevk almak.
• Tembellik. Alışkanlık haline gelmiş tembellik veya görev ihmali.

Ahlaksızlık, güçsüzlükle aynı şey değildir. Güçsüzlük, güçsüzlüktür. Ahlaksızlık ise, yanlış yapmaya yönelik yerleşik bir eğilimdir.