Wada to wada moralna lub zły nawyk. Jest przeciwieństwem cnoty. Arystoteles traktował wadę jako cechę charakteru prowadzącą do złego postępowania. Nie jest to po prostu pojedynczy zły czyn. Jest to dyspozycja, skłonność do działania w określony sposób. Tchórzostwo, chciwość i okrucieństwo to wady. Nabywa się je poprzez nawyk, tak jak cnoty. Arystoteles argumentował, że cnota jest środkiem między dwoma skrajnościami, a wada to nadmiar lub niedobór. Odwaga jest środkiem między tchórzostwem a lekkomyślnością. Hojność jest środkiem między skąpstwem a rozrzutnością. Wada nie jest tym samym co grzech, choć te dwa pojęcia się pokrywają. Grzech jest pojęciem teologicznym. Wada jest pojęciem etycznym.

Filozofowie klasyfikowali wady na różne sposoby. Siedem grzechów głównych: pycha, chciwość, pożądanie, zazdrość, obżarstwo, gniew i lenistwo – to lista chrześcijańska. Tradycja buddyjska wyróżnia trzy trucizny: chciwość, nienawiść i złudzenie. Współczesna psychologia bada wady jako wady charakteru lub zaburzenia osobowości. Wada to nie tylko kwestia jednostki. Struktury społeczne mogą sprzyjać występkom. Kultura chciwości może tworzyć chciwych ludzi. Kultura przemocy może tworzyć ludzi agresywnych. Etyka cnót pyta, jak możemy pielęgnować dobry charakter i unikać wad. To kwestia wychowania, nawyków i środowiska społecznego.

Przykłady wad

• Tchórzostwo. Nadmiar strachu, niedobór pewności siebie.
• Chciwość. Nadmierna żądza bogactwa.
• Okrucieństwo. Przyjemność w zadawaniu bólu.
• Lenistwo. Notoryczne lenistwo lub zaniedbywanie obowiązków.

Wada to nie to samo, co słabość. Słabość to brak siły. Wada to utrwalona skłonność do złego postępowania.