Yüzey suları birleştiğinde veya soğuma ya da buharlaşma nedeniyle yoğunlaştığında batarlar. Bu aşağı doğru hareket, aşağı doğru akıntı olarak adlandırılır. Oksijen, ısı ve çözünmüş karbonu okyanusun iç kısımlarına taşır ve daha önce başka yerlerde yukarı doğru yükselen suyu geri getirerek küresel dolaşımın kapanmasına yardımcı olur.

Kıyısal aşağı doğru akıntı, rüzgarların yüzey suyunu kıyıya doğru itmesi, biriktirmesi ve aşağı doğru zorlamasıyla oluşur. Açık okyanus aşağı doğru akıntısı, Ekman taşınımının birleştiği subtropikal girdaplarda yaygındır. Kutup ve kutup altı denizlerinde, yoğun kış soğuması, büyük derinliklere batan ve devrilme dolaşımının derin kolunu besleyen yoğun su üretir.

Aşağı doğru akıntı bölgeleri, yüzeyde genellikle daha az verimlidir çünkü besin maddeleri aşağıdan yeniden sağlanmaz. Bununla birlikte, derin okyanusun havalandırılması ve insan kaynaklı karbonun tutulması için kritik öneme sahiptirler. Aşağı doğru akıntıları doğrudan gözlemlemek zordur; varlığı yoğunluk yapısından, izleyici dağılımlarından ve yatay akıntıların ıraksamasından çıkarım yoluyla belirlenir.

Kuzey Atlantik'te aşağı doğru hareket eden bir su kütlesi yüzyıllarca yüzeye geri dönmeyebilir.