Wanneer oppervlaktewater samenkomt of dichter wordt door afkoeling of verdamping, zinkt het. Deze neerwaartse beweging noemen we downwelling. Het voert zuurstof, warmte en opgeloste koolstof naar de diepere oceaanlagen en helpt de mondiale circulatie te sluiten door water terug te brengen dat eerder elders omhoog was gekomen.

Kustdaling treedt op wanneer winden oppervlaktewater naar de kust stuwen, waardoor het zich ophoopt en naar beneden wordt gedrukt. Daling in de open oceaan komt veel voor in de subtropische gyres waar Ekman-transport samenkomt. In polaire en subpolaire zeeën zorgt intense winterkoeling voor dicht water dat naar grote diepte zinkt en de diepe tak van de omwentelingscirculatie voedt.

Dalende stromingsgebieden zijn vaak minder productief aan de oppervlakte omdat voedingsstoffen niet van onderaf worden aangevoerd. Ze zijn echter cruciaal voor de ventilatie van de diepzee en voor de vastlegging van antropogene koolstof. Het direct waarnemen van dalende stroming is moeilijk; de aanwezigheid ervan wordt afgeleid uit de dichtheidsstructuur, de verspreiding van tracers en de divergentie van horizontale stromingen.

Een watermassa die in de Noord-Atlantische Oceaan naar beneden zakt, kan eeuwenlang niet meer aan de oppervlakte komen.