Biyolojik mücadele veya biyokontrol, tarım ve ormancılıkta zararlı popülasyonlarını baskılamak için yaşayan organizmaların (yırtıcılar, parazitoidler, patojenler veya rakipler) kullanılmasıdır. Bu yaklaşım, narenciye ağaçlarını korumak için karıncaların kullanıldığı eski Çin'e kadar uzanır ve 19. yüzyılın sonlarında, 1888'de Kaliforniya narenciye bahçelerinde pamuklu yastık böceğini kontrol etmek için vedalia böceğinin başarılı bir şekilde tanıtılmasıyla resmileştirilmiştir. Biyolojik mücadele stratejileri arasında klasik (doğal düşmanların ithal edilmesi ve yerleştirilmesi), artırıcı (yetiştirilen ajanların periyodik olarak salınması) ve koruyucu (mevcut faydalıları desteklemek için habitatın yönetilmesi) yöntemler bulunur. Yaygın ajanlar arasında uğur böcekleri, dantel kanatlı böcekler, parazit yaban arıları, yırtıcı akarlar, Bacillus thuringiensis ve entomopatojenik nematodlar yer alır. Avantajları arasında kimyasal kullanımının azalması, hedef özgüllüğü ve çevresel güvenlik; riskleri arasında hedef dışı etkiler, öngörülemeyen yerleşme ve dikkatli düzenleyici tarama ihtiyacı yer alır. Modern biyolojik mücadele, entegre zararlı yönetiminin temel taşıdır ve giderek artan bir şekilde ticari böcek üretim tesisleri ve hassas salınım teknolojileriyle desteklenmektedir.