Kontrola biologiczna, czyli biokontrola, to wykorzystanie organizmów żywych – drapieżników, parazytoidów, patogenów lub konkurentów – w celu ograniczenia populacji szkodników w rolnictwie i leśnictwie. Podejście to wywodzi się ze starożytnych Chin, gdzie mrówki były wykorzystywane do ochrony drzew cytrusowych, a zostało sformalizowane pod koniec XIX wieku wraz z udanym wprowadzeniem chrząszcza vedalia do zwalczania misecznika bawełnianego w kalifornijskich gajach cytrusowych w 1888 roku. Strategie biokontroli obejmują strategie klasyczne (importowanie i tworzenie naturalnych wrogów), wspomagające (okresowe uwalnianie wyhodowanych organizmów) oraz konserwacyjne (zarządzanie siedliskiem w celu wspierania istniejących organizmów pożytecznych). Do powszechnych czynników należą biedronki, złotooki, osy pasożytnicze, drapieżne roztocza, Bacillus thuringiensis i nicienie entomopatogeniczne. Do zalet należą ograniczone zużycie chemikaliów, specyficzność docelowa i bezpieczeństwo środowiskowe; do zagrożeń należą skutki uboczne, nieprzewidywalność zadomowienia się szkodników oraz konieczność starannej kontroli regulacyjnej. Nowoczesna biokontrola jest podstawą zintegrowanego zarządzania szkodnikami i jest coraz częściej wspierana przez komercyjne insektycydy i technologie precyzyjnego uwalniania.