Migawka to nieformalne, spontaniczne zdjęcie. Robi się je szybko, często bez większego zastanowienia nad kompozycją czy oświetleniem. To zapis chwili, osoby lub miejsca. Migawki nie są sztuką, choć niektóre stają się nią przez przypadek lub kontekst. Są osobiste. Żyją w rodzinnych albumach i galeriach telefonów. Nie są przeznaczone na wystawę. Są przeznaczone na pamiątkę.

Migawki cieszą się złą sławą wśród poważnych fotografów. Są postrzegane jako niedbałe i nieprzemyślane. Ale migawki mają wartość. Uchwycają fakturę codzienności w sposób, który często umyka formalnym fotografiom. Pokazują ludzi takimi, jakimi są, a nie takimi, jakimi chcieliby być widziani. Dokumentują zwyczajność, która z czasem staje się niezwykła. Zdjęcie rogu ulicy z 1950 roku jest dziś dokumentem historycznym. Zdjęcie rodzinnego obiadu to zapis chwili, która nigdy już nie powróci. Migawki nie są przeciwieństwem dobrej fotografii. To inny rodzaj fotografii, z innym celem.

Charakterystyka migawki

• Spontaniczne. Podejmowane szybko, bez planowania.
• Osobiste. Zwykle dotyczące rodziny, przyjaciół lub podróży.
• Nieformalnie. Bez pozowania i instruowania.
• Everyday. Dokumentuje zwykłe życie.
• Nostalgiczny. Z czasem zyskuje na wartości.

Zdjęcie nie jest nieudaną fotografią. To inny rodzaj fotografii, z innym zadaniem do wykonania.