Sylwetka to ciemny kształt na jasnym tle. Obiekt jest celowo niedoświetlony, co sprawia, że ​​wygląda jak jednolita, czarna forma. Sylwetki są dramatyczne i proste. Sprowadzają obiekt do konturów, usuwając detale i skupiając uwagę na kształcie i geście. To jeden z najstarszych efektów fotograficznych, sięgający początków tego medium. Słowo „sylwetka” pochodzi od nazwiska Étienne’a de Silhouette, francuskiego ministra finansów znanego z tanich portretów.

Stworzenie sylwetki wymaga podświetlenia. Źródło światła musi znajdować się za obiektem, w kierunku aparatu. Obiekt powinien być naświetlony na tło, a nie na obiekt. Pomocny jest pomiar punktowy na najjaśniejszej części tła lub manualna ekspozycja. Obiekt powinien mieć rozpoznawalny kształt. Może to być osoba o charakterystycznym profilu, drzewo o misternych gałęziach, para trzymająca się za ręce. Tło powinno być jasne i uporządkowane. Zachód słońca, jasne niebo lub oświetlone okno sprawdzą się doskonale. Sylwetki nie są przeznaczone tylko do fotografowania ludzi. Sprawdzają się w przypadku budynków, zwierząt i obiektów. Kluczem jest kontrast między ciemnym kształtem a jasnym tłem.

Wskazówki dotyczące sylwetki

• Podświetl obiekt. Źródło światła znajdujące się za obiektem.
• Wyłącz światło na tło. Pozwól, aby obiekt stał się ciemny.
• Wybierz wyrazisty kształt. Zarys powinien być rozpoznawalny.
• Postaw na prostotę. Unikaj nakładających się kształtów.
• Użyj jasnego tła. Zachód słońca, niebo lub oświetlone okno.

Sylwetka to nie to samo, co cień. Cień rzucany jest przez obiekt. Sylwetka to sam obiekt, zaciemniony.