Ostrość to regulacja obiektywu, która ma na celu uzyskanie ostrości obiektu. Gdy promienie światła z obiektu padają precyzyjnie na matrycę, obraz jest ostry. Gdy padają przed lub za matrycą, obraz jest rozmyty. Ostrość można regulować ręcznie, obracając pierścień na obiektywie, lub automatycznie, za pomocą systemu autofokusa aparatu. Obie opcje są przydatne. Autofokus jest szybki i dokładny w większości sytuacji. Manualne ustawianie ostrości jest precyzyjne i niezawodne, gdy autofokus ma problemy, na przykład w słabym oświetleniu lub podczas fotografowania przez szybę.

Ostrość to nie tylko kwestia techniczna. To wybór twórczy. Decyzja o tym, na czym się skupić, decyduje o tym, na co widz patrzy w pierwszej kolejności. W portrecie zazwyczaj punkt ostrości stanowią oczy. W krajobrazie odległość hiperfokalna zapewnia akceptowalną ostrość obrazu od pewnego punktu do nieskończoności. W makrofotografii ostrość jest kluczowa, a głębia ostrości jest minimalna. Podbijanie ostrości, powiększanie ostrości i wspomaganie ostrości to narzędzia, które pomagają użytkownikom manualnego ustawiania ostrości. Ostrość to również czasownik. Skupić uwagę, a fotograf robi to za pomocą obiektywu.

Techniki skupiania uwagi

• Autofocus. Aparat automatycznie dostosowuje obiektyw.
• Ostrość ręczna. Fotograf ustawia obiektyw ręcznie.
• Przycisk tylny do ustawiania ostrości. Rozdziela ustawianie ostrości od przycisku migawki.
• Odległość hiperfokalna. Punkt ostrości maksymalizujący głębię ostrości.

Ostrość to nie to samo, co ostrość. Obiektyw może być ostry, ale nieostry. Obiektyw może być ostry, ale nieostry. Oba czynniki mają znaczenie, ale to dwie różne rzeczy.