Klucz to symbol umieszczony na początku pięciolinii, który określa wysokość dźwięku linii i odstępów. Bez niego pięć linii nie miałoby absolutnego znaczenia. Klucz wiolinowy koncentruje się na G powyżej środkowego C; klucz basowy koncentruje się na F poniżej środkowego C; klucze altowy i tenorowy służą do zapisu instrumentów i głosów o średnim rejestrze.

Wybór odpowiedniego klucza sprawia, że ​​większość nut jest zapisywana na pięciolinii, a nie na liniach dodanych. Pojedynczy utwór może zmieniać klucze, gdy muzyka przechodzi do innego rejestru. Klawiszerzy muszą czytać dwa klucze jednocześnie; wielu innych muzyków biegle posługuje się tylko jednym lub dwoma.

Kształty kluczy wyewoluowały ze średniowiecznych form literowych. Współczesna notacja je ujednoliciła, ale zasada pozostaje ta sama: klucz wskazuje czytelnikowi, gdzie znajdują się nuty w całym spektrum dźwięków.

• Symbol ustalający wysokość dźwięku na pięciolinii
• Typy sopranów, basów, altów i tenorów
• Zmniejsza potrzebę stosowania linii księgi głównej
• Niezbędne do czytania notacji