Studenci łaciny wcześnie poznają mianownik i biernik. Przypadek to kategoria gramatyczna, która określa składniową lub semantyczną rolę frazy rzeczownikowej – podmiotu, dopełnienia, dzierżawcy i innych – poprzez końcówki lub przyimki.

Języki różnią się liczbą rozróżnianych przypadków oraz tym, czy przypadek występuje w rzeczownikach, zaimkach, czy w obu. Język angielski zachowuje jedynie nikłe ślady w zaimkach. Systemy ergatywno-absolutywne grupują argumenty inaczej niż systemy mianownikowo-dopełniaczowe.

Przypadek pozwala na swobodniejszą kolejność wyrazów, ponieważ informacje o roli są oznaczane lokalnie. Historyczna erozja końcówek przypadków często zwiększa zależność od przyimków i ustalonej kolejności. Gramatyki katalogują inwentarze przypadków i reguły, które je przypisują.

• Oznaczenie roli gramatycznej frazy rzeczownikowej
• Wyrażone przez fleksję lub przyimki
• Inwentaryzacje i dopasowania różnią się w zależności od języka
• Obsługuje elastyczną kolejność wyrazów, gdy jest solidna