Realizm magiczny to styl literacki, w którym elementy fantastyczne lub magiczne pojawiają się w realistycznym otoczeniu i są traktowane przez bohaterów i narrację jako zwyczajne. Zjawiska nadprzyrodzone wplatają się w codzienne życie bez wyjaśnienia i zadziwienia.

Ten tryb jest silnie kojarzony z pisarzami latynoamerykańskimi, takimi jak Gabriel García Márquez, którego „Sto lat samotności” jest kluczowym przykładem, a mimo to pojawia się w wielu kulturach. Duchy, cuda i niemożliwe wydarzenia pojawiają się obok rozpoznawalnych realiów społecznych i politycznych. Efektem nie jest stworzenie odrębnego świata fantazji, lecz objawienie rzeczywistości, w której cudowność jest już obecna.

Realizm magiczny często niesie ze sobą ciężar polityczny lub kulturowy, kwestionując oficjalne wersje historii lub nadając formę sposobom postrzegania, które zostały stłumione przez dyskursy kolonialne lub racjonalistyczne. Różni się od czystej fantazji naciskiem na fakturę świata realnego, a od surrealizmu – spokojem narracji. Czytelnik jest proszony o zaakceptowanie tego, co niezwykłe, jako części struktury codzienności.

Kiedy niemożliwe dzieje się w pozornie realistycznym świecie i nikt w opowieści nie uważa tego za dziwne, trybem jest realizm magiczny.