Magisch realisme is een literaire stijl waarin fantastische of magische elementen voorkomen in een verder realistische omgeving en door de personages en de verteller als alledaags worden beschouwd. Het bovennatuurlijke wordt zonder uitleg of verbazing in het dagelijks leven verweven.

Deze stijl wordt sterk geassocieerd met Latijns-Amerikaanse schrijvers zoals Gabriel García Márquez, wiens Honderd jaar eenzaamheid een centraal voorbeeld is, maar is in veel culturen terug te vinden. Spoken, wonderen of onmogelijke gebeurtenissen vinden plaats naast herkenbare sociale en politieke realiteiten. Het effect is niet de creatie van een aparte fantasiewereld, maar de onthulling van een realiteit waarin het wonderbaarlijke al aanwezig is.

Magisch realisme draagt ​​vaak een politieke of culturele lading, daagt officiële geschiedschrijvingen uit of geeft vorm aan perspectieven die door koloniale of rationalistische discoursen zijn onderdrukt. Het onderscheidt zich van pure fantasie door de nadruk op de textuur van de werkelijke wereld en van surrealisme door de kalmte van het verhaal. De lezer wordt gevraagd het buitengewone te accepteren als onderdeel van het alledaagse.

Wanneer het onmogelijke gebeurt in een ogenschijnlijk realistische wereld en niemand in het verhaal dat vreemd vindt, spreken we van magisch realisme.