Epistrofa to powtórzenie słowa lub frazy na końcu kolejnych zdań. Jest odpowiednikiem anafory, która powtarza się na początku.

„Kiedy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, rozumiałem jak dziecko, myślałem jak dziecko” – epistrofa służy do uwypuklenia przesłania. Lincolnowskie „rząd ludu, przez lud, dla ludu” łączy oba te zabiegi. Powtarzające się zakończenie tworzy poczucie zamknięcia i kumuluje siłę; każda poprzednia wariacja jest podsumowana przez powracającą frazę.

Epistrofa sprawdza się w oratorstwie i prozie, która aspiruje do rytmicznej siły. Może wydawać się ciężka, jeśli jest nadużywana, jednak w odpowiednim kontekście nadaje fragmentowi autorytet refrenu. Poeci i autorzy przemówień sięgają po nią, gdy chcą, aby ostatnie słowo każdej jednostki brzmiało jak dzwonek.

Jeżeli kolejne zdania kończą się tymi samymi słowami, mamy do czynienia z epistrofą.