Epistrofe is de herhaling van een woord of woordgroep aan het einde van opeenvolgende zinsdelen of zinsdelen. Het is het tegenovergestelde van anafora, waarbij een woord of woordgroep aan het begin wordt herhaald.

“Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, begreep ik als een kind, dacht ik als een kind” gebruikt epistrofe om de boodschap kracht bij te zetten. Lincolns “regering van het volk, door het volk, voor het volk” combineert beide stijlfiguren. De herhaalde afsluiting creëert een gevoel van afsluiting en cumulatieve kracht; elke voorafgaande variatie wordt samengebracht door de terugkerende zin.

Epistrofe werkt goed in welsprekendheid en in proza ​​dat streeft naar ritmische kracht. Het kan zwaar aanvoelen als het te vaak wordt gebruikt, maar in de juiste context geeft het een passage de autoriteit van een refrein. Dichters en speechschrijvers grijpen ernaar wanneer ze willen dat het laatste woord van elke eenheid als een klok klinkt.

Wanneer opeenvolgende zinsdelen op dezelfde slotwoorden eindigen, spreekt men van een epistrofe.