Prosta dyfuzja to ruch cząsteczek od wysokiego do niskiego stężenia bez wkładu energii. Jest to zjawisko pasywne. Cząsteczki poruszają się chaotycznie. Efektem końcowym jest przepływ z obszarów zatłoczonych do pustych. Ostatecznie stężenie się wyrównuje. To jest stan równowagi.

Tlen wnika do komórek poprzez dyfuzję prostą. Dwutlenek węgla opuszcza komórki. Małe, niepolarne cząsteczki łatwo przenikają przez dwuwarstwę lipidową. Woda przepływa powoli, choć akwaporyny przyspieszają jej przepływ. Duże lub naładowane cząsteczki nie mogą przenikać przez dyfuzję prostą. Potrzebują kanałów lub transporterów.

Proste charakterystyki dyfuzyjne

• Pasywny: ATP nie jest wymagane.
• W dół gradientu stężenia.
• Szybkość proporcjonalna do różnicy stężeń.
• Szybkość zależy od temperatury i wielkości cząsteczek.
• Nienasycalny: nie jest zaangażowany żaden transporter.

Prawo Ficka opisuje szybkość. Zależy ona od gradientu stężeń, powierzchni i przepuszczalności błony. Większy gradient powoduje szybszą dyfuzję. Większa powierzchnia powoduje większą dyfuzję. Grubsza błona powoduje mniejszą dyfuzję. Płuca maksymalizują powierzchnię dyfuzji tlenu. Nerki maksymalizują powierzchnię filtracji. Zasada jest taka sama. Dyfuzja jest powolna na dużych odległościach. Cząsteczka potrzebuje ułamka sekundy, aby przekroczyć błonę komórkową. Dyfuzja w pomieszczeniu zajmuje godziny. Dlatego organizmy wykorzystują cyrkulację i konwekcję do przemieszczania substancji na duże odległości. Prosta dyfuzja jest podstawą transportu. Jest bierna, losowa i nieustająca. Nigdy się nie zatrzymuje, dopóki nie zostanie osiągnięta równowaga.