Żaden pojedynczy teleskop nie jest w stanie dostrzec cienia czarnej dziury. Teleskop Horyzontu Zdarzeń dokonał tego, łącząc anteny radiowe z całego świata w wirtualny teleskop o rozmiarach Ziemi. Ta technika to interferometria. Łączy ona wiele teleskopów i łączy ich sygnały, aby uzyskać rozdzielczość znacznie większego instrumentu.

Zasada działania opiera się na interferencji fal. Gdy dwa teleskopy obserwują to samo źródło, fale świetlne docierają do nich w nieco innym czasie. Połączenie tych fal tworzy wzór interferencyjny, który koduje drobne szczegóły. Odstęp między teleskopami decyduje o rozdzielczości. Im większy odstęp, tym drobniejsze szczegóły.

Interferometria działa w całym spektrum elektromagnetycznym. Interferometria radiowa jest najbardziej dopracowana. Macierze takie jak Very Large Array w Nowym Meksyku i ALMA w Chile generują obrazy znacznie ostrzejsze niż jakakolwiek pojedyncza antena. Interferometria optyczna jest trudniejsza, ponieważ fale świetlne muszą być łączone z ekstremalną precyzją. Ale to już się udało i jest coraz lepsze.

Technika ta nie służy wyłącznie do obrazowania. Służy do pomiaru średnic gwiazd, orbit układów podwójnych oraz położenia źródeł radiowych z dokładnością do milisekund łuku. Interferometria zamienia oddzielne teleskopy w jedno gigantyczne oko.