Astrometria to najstarsza dziedzina astronomii. Mierzy położenie i ruch obiektów niebieskich z niezwykłą precyzją. Zanim wynaleziono teleskopy, astronomowie śledzili planety wzrokiem i zapisywali ich położenie względem gwiazd. Praca ta ujawniła, że ​​planety krążą wokół Słońca, a nie Ziemi.

Współczesna astrometria wykorzystuje teleskopy, kamery i komputery do pomiaru położenia z dokładnością do milisekund łuku. Misja Gaia Europejskiej Agencji Kosmicznej skatalogowała położenia, odległości i ruchy prawie dwóch miliardów gwiazd. Jej dane zrewolucjonizowały naszą wiedzę o strukturze i historii Drogi Mlecznej.

Astrometria pozwala również na wykrywanie planet. Gwiazda z planetą na orbicie lekko się kołysze, gdy planeta ją przyciąga. To kołysanie objawia się okresową zmianą położenia gwiazdy na niebie. Ta metoda, zwana detekcją astrometryczną, uzupełnia techniki tranzytu i pomiaru prędkości radialnej. Najlepiej sprawdza się w przypadku masywnych planet na szerokich orbitach.

Pole to śledzi również asteroidy, komety i statki kosmiczne. Precyzyjne pozycje zapobiegają utracie z oczu obiektów i pomagają przewidywać bliskie zbliżenia. Bez astrometrii poruszalibyśmy się po Układzie Słonecznym na ślepo.