Zintegrowane zwalczanie szkodników, zwykle w skrócie IPM, to raczej ramy decyzyjne niż pojedynczy produkt. Chodzi o połączenie kilku narzędzi i opryskiwanie tylko wtedy, gdy uzasadniają to dane liczbowe.

IPM zrodziło się z frustracji związanej z marazmem pestycydów w latach 50. i 60. XX wieku. Owady uodporniły się na pestycydy, szkodniki wtórne pojawiły się po wytępieniu owadów pożytecznych, a koszty stale rosły. Entomolodzy z uniwersytetów w Kalifornii i innych krajach sprzeciwili się temu, wprowadzając system oparty na monitorowaniu i progach. Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) przyjęła później IPM jako politykę, szczególnie w odniesieniu do bawełny i ryżu w Azji.

Podstawowy zestaw narzędzi

• Zwiad i pułapki do liczenia szkodników przed podjęciem działań
• Kontrola kulturowa: płodozmian, odmiany odporne, higiena
• Kontrola biologiczna: drapieżniki, pasożyty, patogeny
• Kontrola chemiczna jako ostateczność, wybierana ze względu na niewielki wpływ

Dobrze przeprowadzona, IPM zmniejsza wydatki na opryski i zapobiega gromadzeniu się naturalnych wrogów szkodników na polu. Źle przeprowadzona, staje się etykietą bez nadzoru. Różnica polega na tym, czy ktoś faktycznie chodzi po grządkach z notesem.