Wszystko, co zostało zbudowane do działania w kosmosie, jest statkiem kosmicznym. Dotyczy to satelitów, sond, kapsuł załogowych, stacji kosmicznych i lądowników. Niektóre pozostają na orbicie przez dziesięciolecia. Inne działają przez wiele godzin, zanim się spalą lub wylądują.

Każdy statek kosmiczny musi uwzględniać te same kompromisy. Masa ogranicza to, co można unieść. Moc decyduje o tym, jakie instrumenty mogą działać. Kontrola termiczna utrzymuje komponenty w temperaturach roboczych, gdy statek porusza się między światłem słonecznym a cieniem.

Wspólne podsystemy

• Konstrukcja i ochrona termiczna
• Wytwarzanie i magazynowanie energii
• Sterowanie, nawigacja i kontrola
• Komunikacja i przetwarzanie danych
• Napęd do manewrów

Redundancja jest nieodłączną cechą każdego projektu. Statku kosmicznego nie da się naprawić na miejscu, więc krytyczne systemy są duplikowane, a często nawet potrajane. Inżynierowie zakładają, że coś ulegnie awarii i budują, kierując się tym założeniem.