Een ongeconditioneerde respons is een aangeboren, natuurlijk voorkomende reactie op een ongeconditioneerde stimulus. Het is het automatische gedrag dat door klassieke conditionering later aan een nieuwe prikkel wordt gekoppeld.

Speekselproductie als reactie op voedsel in de mond is het klassieke voorbeeld. Deze reactie vereist geen voorafgaande training; het maakt deel uit van het biologische repertoire van het organisme. Andere ongeconditioneerde reacties zijn bijvoorbeeld knipperen met de ogen bij een luchtstroompje, terugtrekken bij pijn en schrikken van een plotseling hard geluid. In conditionerings experimenten vormt de ongeconditioneerde reactie de basisreactie die de geconditioneerde stimulus uiteindelijk zal oproepen.

De sterkte en vorm van de ongeconditioneerde respons kunnen worden beïnvloed door de motivatietoestand, vermoeidheid en medicijnen, maar het essentiële karakter ervan blijft ongeleerd. Door de ongeconditioneerde respons te meten, kunnen onderzoekers bevestigen dat de ongeconditioneerde stimulus effectief is en deze vergelijken met de latere geconditioneerde respons.

De reactie die vanzelf optreedt, zonder training, is de ongeconditioneerde respons.