Albert Camus opende De Mythe van Sisyphus met een bewering die dramatisch klinkt, maar heel eenvoudig bedoeld is: het enige serieuze filosofische probleem is zelfmoord. Zijn vraag was of het leven de moeite waard is als het geen inherente betekenis heeft. Het universum zwijgt. Toch verlangen wij naar betekenis. Die botsing tussen menselijk verlangen en kosmische onverschilligheid is absurd.

Camus concludeerde niet dat het leven opgegeven moest worden. Hij betoogde juist het tegenovergestelde. Opstand, vrijheid en passie waren de reacties die hij onderschreef. Sisyphus, veroordeeld om voor eeuwig een rotsblok een heuvel op te rollen, is de held van het essay. Hij weet dat de taak zinloos is. Hij blijft duwen. Camus stelde zich hem gelukkig voor. Het absurde vereist geen wanhoop; het vereist dat men de zinloosheid onder ogen ziet zonder te vluchten in religie, ideologie of zelfbedrog.

Kernideeën

• Het absurde ontstaat uit de kloof tussen onze behoefte aan betekenis en de stilte van de wereld.
• Revolt betekent leven met die spanning in plaats van die op te lossen.
• Vrijheid volgt uit het loslaten van valse hoop.
• Passie betekent het omarmen van de ervaring van het heden.

Absurdisme is niet hetzelfde als nihilisme. Nihilisme stelt dat er geen betekenis is. Absurdisme stelt dat we betekenis willen, die niet kunnen vinden en desondanks moeten leven.