Een marien ecosysteem omvat de interactie tussen verschillende organismen en de fysieke en chemische omgeving waarin ze leven. Afhankelijk van de schaal waarop men zich richt, kunnen grenzen worden getrokken rond een getijdenpoel, een kelpwoud, een koraalrif, een estuarium of een heel oceaanbekken.

Energie komt doorgaans binnen via fotosynthese door fytoplankton, zeewier of zeegras, of via chemosynthese bij hydrothermale bronnen en hydrothermale bronnen. Voedingsstoffen, licht, temperatuur en substraat bepalen de structuur van de gemeenschap. Terugkoppelingen tussen organismen en hun omgeving – zoals rifvorming door koralen of sedimentstabilisatie door zeegras – creëren habitats die op hun beurt bepalen welke organismen er kunnen leven.

Mariene ecosystemen voorzien in voedsel, kustbescherming, koolstofopslag en culturele waarde. Ze staan ​​tegelijkertijd onder druk van visserij, vervuiling, opwarming, verzuring en habitatvernietiging. Ecosysteemgericht beheer is erop gericht de integriteit van deze systemen te behouden in plaats van zich te richten op individuele soorten. Langetermijnobservaties zijn essentieel om natuurlijke variabiliteit te onderscheiden van gerichte veranderingen.

Zelfs een klein stukje zeegras functioneert als een op zichzelf staand ecosysteem met eigen producenten, consumenten en afbrekers.