Codering is het proces waarbij binnenkomende informatie wordt omgezet in een vorm die het geheugen kan opslaan. Zonder codering is er later niets meer op te halen.

Informatie kan op verschillende manieren worden gecodeerd. Visuele codering legt beelden vast; akoestische codering legt geluid vast; semantische codering legt betekenis vast. Diepere, meer uitgebreide codering – het koppelen van nieuw materiaal aan bestaande kennis, het vormen van mentale beelden of het genereren van voorbeelden – produceert duurzamere sporen dan oppervlakkige verwerking van kenmerken. Aandacht is de poortwachter: informatie die niet wordt verwerkt, wordt zelden met voldoende kracht gecodeerd om te overleven.

Codering is geen op zichzelf staande gebeurtenis. De initiële registratie wordt gevolgd door consolidatie, waarbij het geheugenspoor wordt gestabiliseerd en geïntegreerd met bestaande netwerken, vaak tijdens de slaap. Interferentie, stress en verdeelde aandacht kunnen de codering belemmeren, zelfs wanneer de persoon de intentie heeft om te leren. Technieken zoals gespreide oefening, ophaaloefening en elaboratieve ondervraging verbeteren de kwaliteit van de codering en daarmee ook het latere geheugen.

Geheugenproblemen zijn vaak het gevolg van coderingsfouten. De informatie was in eerste instantie nooit goed opgeslagen.