Landvormen hebben een oorsprong die af te lezen is aan hun vorm en materiaal. Geomorfologie is de studie van de kenmerken van het aardoppervlak en de processen die deze vormen en veranderen. Het vormt een brug tussen geologie, klimatologie en hydrologie.

Fluviale, glaciale, kust-, eolische en tektonische processen produceren elk een kenmerkende verzameling landvormen. Kwantitatieve geomorfologie meet de erosiesnelheid, het sedimenttransport en de opheffing van de bodem. Teledetectie en digitale hoogtemodellen hebben de mogelijkheden vergroot om landschappen op verschillende schaalniveaus te analyseren.

Toegepaste geomorfologie biedt inzicht in risicobeoordeling, rivierbeheer en landschapsherstel. Historische geomorfologie reconstrueert hoe huidige landschappen zich hebben ontwikkeld. Door vorm aan proces te koppelen, verklaart de discipline waarom het oppervlak er zo uitziet en hoe het waarschijnlijk zal veranderen.

• Studie van landvormen en oppervlakteprocessen
• Onderzoekt rivier-, gletsjer-, kust- en andere systemen.
• Combineert veldobservaties met kwantitatieve analyse.
• Toegepast op risico- en milieubeheer.