Waar een steile bergstroom vlakker terrein bereikt, vertraagt ​​het water en laat het zijn sediment achter. Een alluviale waaier is de waaiervormige afzetting van zand, grind en rotsblokken die zich vanuit de monding van de kloof naar buiten verspreidt. Het grovere materiaal bezinkt het eerst nabij de top; fijner sediment wordt verder meegevoerd.

Waaiers komen veel voor in droge en halfdroge gebieden waar plotselinge overstromingen grote hoeveelheden sediment meevoeren. Na verloop van tijd vormen opeenvolgende afzettingen een licht hellende kegel. De kanalen op het waaieroppervlak verschuiven regelmatig, waardoor een vlechtwerkpatroon ontstaat. In nattere klimaten kan vegetatie oudere oppervlakken stabiliseren.

Ingenieurs houden alluviale waaierafzettingen nauwlettend in de gaten, omdat modderstromen en plotselinge overstromingen wegen en nederzettingen die erop gebouwd zijn, in gevaar kunnen brengen. Geologen bestuderen de interne gelaagdheid om de omvang van overstromingen uit het verleden en klimaatveranderingen te reconstrueren. De vorm zelf blijft een duidelijk kenmerk van de overgang van ingesloten stroming naar onbelemmerde sedimentatie.

• Waaiervormige sedimentafzetting bij de monding van een kloof
• Ontstaat wanneer een stroom snelheid verliest.
• Komt veel voor in droge berggebieden.
• Gevaarlijk voor de bouw vanwege modderstromen.