Een koolstofbelasting geeft een prijskaartje aan de uitstoot van broeikasgassen. Overheden heffen een vergoeding per ton uitgestoten CO2. Fossiele brandstoffen worden duurder naarmate ze meer koolstof bevatten. Steenkool wordt het hardst getroffen. Aardgas wordt het minst getroffen van alle fossiele brandstoffen. Hernieuwbare energiebronnen ondervinden geen directe kosten.

De logica is simpel. Verhoog de prijs van vervuiling en mensen vervuilen minder. Ze isoleren hun huizen, stappen over op elektrische auto's of kiezen voor schonere energie. Bedrijven investeren in efficiëntie. De opbrengst kan op verschillende manieren worden gebruikt: om andere belastingen te verlagen, schone energie te financieren of kortingen aan huishoudens te geven.

Landen hebben verschillende wegen bewandeld. Zweden introduceerde in 1991 een koolstofbelasting en heft nu meer dan 100 dollar per ton. Canada hanteert een federale koolstofprijs met kortingen. De EU gebruikt een emissiehandelssysteem in plaats van een pure belasting. Australië voerde in 2012 een koolstofprijs in, maar schafte deze twee jaar later weer af na politieke tegenstand. Het beleid werkt. De politiek is echter complex.

Kernvragen

• Wat is de prijs per ton?
• Wat wordt er gedekt?
• Hoe de inkomsten worden gebruikt
• Grensaanpassingen voor handel
• Impact op huishoudens en kortingen