Mozaïek maakt van kleine stukjes steen, glas, keramiek of schelp een groter geheel. Deze stukjes worden tesserae genoemd. Ze worden in een laag mortel of lijm geplaatst en vervolgens gevoegd om de openingen op te vullen. Van een afstand is het beeld duidelijk te zien. Van dichtbij valt het uiteen in honderden afzonderlijke stukjes, die stuk voor stuk met de hand zijn geplaatst.

Het ambacht is eeuwenoud. Romeinse vloeren, Byzantijnse kerkwanden en islamitische tegelpanelen maakten allemaal gebruik van mozaïek om de belasting door voetstappen en eeuwenlange weersinvloeden te weerstaan. Moderne makers werken aan tafelbladen, tuinstenen, achterwanden en kleine ingelijste panelen. De materialen zijn niet snel beschadigd. Gebroken tegels, oud porselein en strandglas krijgen allemaal een tweede leven.

Manieren om mozaïeksteentjes te plaatsen

• Directe methode — stukken worden rechtstreeks op het uiteindelijke oppervlak gelijmd.
• Indirecte methode — de stukken worden met de afbeelding naar beneden op papier gelegd en vervolgens overgebracht.
• Dubbele indirecte print — een tweede papierlaag voor grote of complexe werken.

De kleur van de voeg verandert alles. Donkere voeg laat heldere mozaïeksteentjes eruit springen. Lichte voeg verzacht het geheel en verbergt oneffenheden in de tussenruimte. Beginners haasten zich vaak met het leggen van de mozaïeksteentjes. De mooiste mozaïeken worden beloond met een langzame, zorgvuldige plaatsing.