Spijkers en schroeven zijn niet de enige manier om dingen bij elkaar te houden. Lijm verbindt materialen met behulp van chemische of fysische krachten. Het verspreidt zich over een oppervlak, vult de microscopische openingen en hardt uit tot een doorlopende verbinding. Bouwlijmen worden gebruikt om gipsplaten aan balken te bevestigen, ondervloeren aan vloerbalken en aanrechtbladen aan keukenkastjes. Ze verdelen de spanning over de hele verbinding in plaats van deze te concentreren op de bevestigingspunten. Daarom kan een gelijmde verbinding sterker zijn dan een gespijkerde.

Lijmen zijn er in vele chemische samenstellingen. Polyurethaanlijmen hechten aan hout, metaal en beton en zetten tijdens het uitharden iets uit. Epoxy is een tweecomponentenlijm die een stijve, zeer sterke verbinding vormt. Constructielijm, verkrijgbaar in kitkokers, is een dikke kit voor het maken van frames en panelen. Contactcement hecht direct wanneer twee gecoate oppervlakken elkaar raken. Elk type lijm heeft zijn eigen open tijd, uithardingstijd en vulvermogen.

De voorbereiding van het oppervlak is belangrijker dan de lijm zelf. Stof, olie en vocht verzwakken de hechting. Sommige lijmen moeten worden vastgeklemd. Sommige hebben vocht nodig om uit te harden. Sommige harden alleen uit in dunne lagen. Een mislukte lijmverbinding begeeft het meestal op het grensvlak, niet in de lijm zelf. Daarom specificeren fabrikanten het substraat, de temperatuur en de methode. Lees het etiket, anders zal de verbinding niet standhouden.