Ver voorbij de Kuipergordel, aan de uiterste rand van het zonnestelsel, ligt de Oortwolk. Het is een bolvormige schil van ijsmassa's die zich uitstrekt van ongeveer 2000 tot 100.000 astronomische eenheden van de zon. De Oortwolk is nog nooit direct waargenomen. Het bestaan ​​ervan wordt afgeleid uit de banen van langperiodieke kometen, die uit alle richtingen komen in plaats van zich te concentreren nabij de ecliptica.

De Nederlandse astronoom Jan Oort opperde in 1950 het bestaan ​​van een wolk om te verklaren waarom langperiodieke kometen vanuit willekeurige richtingen lijken te verschijnen. Men denkt dat de wolk miljarden of zelfs biljoenen ijsobjecten bevat, overblijfselen van de vorming van het zonnestelsel. Deze objecten ontstonden dichter bij de zon, maar werden door zwaartekrachtinteracties met de gasreuzen naar buiten geslingerd.

De Oortwolk is niet stabiel. Langstrekkende sterren en de zwaartekracht van de Melkweg duwen objecten uit hun baan, waardoor sommige naar de zon toe worden geslingerd. Dat worden de langperiodieke kometen die we zien. Andere worden volledig uit het zonnestelsel geslingerd en worden zwervende objecten die door de interstellaire ruimte drijven.

Er is nog geen ruimteschip in de Oortwolk geweest. Op die afstand zou zelfs een snelle sonde er eeuwen over doen om er aan te komen. Het blijft een van de laatste onontdekte gebieden van ons zonnestelsel.