Ruh, bir insanın fiziksel olmayan yönüdür ve Hristiyanlıkta Üçlü Birliğin üçüncü kişisinin de adıdır. Aynı kelime iki işlevi birden görür ve bu örtüşme kasıtlıdır.

İbrani Kutsal Kitabı'nda Tanrı'nın ruhu, hayat veren, peygamberlere ilham veren ve liderlere güç veren nefes veya rüzgârdır. Yeni Ahit'te Kutsal Ruh, İsa'nın vaftizinde iner, Pentekost'ta dökülür ve gelecek çağın ön ödemesi olarak inananların içinde yaşar. Ruh, insanları ikna eder, teselli eder, yol gösterir ve ortak iyilik için armağanlar dağıtır. Hristiyan teolojisi, Ruh'un kişisel olmayan bir güç değil, Baba ve Oğul ile ilahi olarak eşit, kişisel bir varlık olduğunu ısrarla vurgular.

Teslis inancının dışında bile bu kelime hâlâ önem taşıyor. Birçok kültür insan ruhunu cesaretin, direncin veya yaratıcılığın merkezi olarak tanımlar. Bazı felsefi gelenekler ruhu candan ayırır ve ruhu kişinin en yüksek, Tanrı'ya en yakın yönü için saklar. Günlük dilde, ruh sahibi bir kişi ezilmeyi reddeden kişidir.

İster ilahi ister insani olsun, ruh, tartılamayan veya ölçülemeyen ancak etkileriyle bilinen gerçeklik boyutunu ifade eder.