Duch to niefizyczny aspekt człowieka, a w języku chrześcijańskim jest to również imię trzeciej osoby Trójcy Świętej. To samo słowo ma podwójne znaczenie, a nakładanie się jest celowe.

W Biblii hebrajskiej ruach Boży to oddech lub wiatr, który przynosi życie, inspiruje proroków i umacnia przywódców. W Nowym Testamencie Duch Święty zstępuje podczas chrztu Jezusa, zostaje wylany w dniu Pięćdziesiątnicy i zamieszkuje w wierzących jako zaliczka przyszłego wieku. Duch Święty przekonuje, pociesza, prowadzi i rozdziela dary dla wspólnego dobra. Teologia chrześcijańska podkreśla, że ​​Duch nie jest bezosobową siłą, lecz osobową obecnością, równą w boskości Ojcu i Synowi.

Poza wiarą trynitarną słowo to wciąż ma swoją wagę. Wiele kultur mówi o duchu ludzkim jako o siedlisku odwagi, odporności i kreatywności. Niektóre tradycje filozoficzne odróżniają ducha od duszy, rezerwując tego pierwszego dla najwyższego, najbardziej boskiego aspektu osoby. W potocznym języku osoba duchowa to ktoś, kto nie daje się zmiażdżyć.

Niezależnie od tego, czy chodzi o boskość czy o człowieka, duch określa wymiar rzeczywistości, którego nie można zważyć ani zmierzyć, a który jednak można poznać po jego efektach.