Geest is het niet-fysieke aspect van een persoon, en in christelijk gebruik is het ook de naam van de derde persoon van de Drie-eenheid. Hetzelfde woord vervult dus een dubbele functie, en deze overlapping is opzettelijk.

In de Hebreeuwse Bijbel is de ruach van God de adem of wind die leven brengt, profeten inspireert en leiders kracht geeft. In het Nieuwe Testament daalt de Heilige Geest neer bij de doop van Jezus, wordt uitgestort met Pinksteren en woont in gelovigen als onderpand voor het komende tijdperk. De Geest overtuigt, troost, leidt en verdeelt gaven ten goede van het algemeen welzijn. De christelijke theologie benadrukt dat de Geest geen onpersoonlijke kracht is, maar een persoonlijke aanwezigheid, gelijkwaardig in goddelijkheid aan de Vader en de Zoon.

Buiten het trinitarische geloof heeft het woord nog steeds betekenis. Veel culturen beschouwen de menselijke geest als de zetel van moed, veerkracht of creativiteit. Sommige filosofische tradities maken onderscheid tussen geest en ziel, waarbij de eerste wordt gereserveerd voor het hoogste, meest op God gerichte aspect van de persoon. In het dagelijks spraakgebruik is een persoon met geest iemand die weigert zich te laten breken.

Of het nu om het goddelijke of het menselijke gaat, geest duidt de dimensie van de werkelijkheid aan die niet gewogen of gemeten kan worden, maar wel gekend wordt door haar effecten.