Günah itirafı, günahın kabul edilmesidir. Özel veya kamuya açık olabilir. Tanrı'ya veya bir rahibe yapılabilir. Katolik geleneğinde, günah itirafı bir sakramenttir. Günahkar kişi günahlarını bir rahibe itiraf eder. Rahip onu bağışlar. Protestan geleneklerinde, günah itirafı genellikle doğrudan Tanrı'ya yapılır. İnanan kişi günahlarını itiraf eder. Tanrı onu bağışlar. Uygulama değişir. İlke aynıdır. Günah kabul edilmelidir. Bağışlanma aranmalıdır.

Günah itirafı ruh için iyidir. Günahı gün yüzüne çıkarır. Gizliliğin gücünü kırar. Günahkârı alçakgönüllü kılar. Lütuf kapısını açar. Yakup 5:16 şöyle der: "Günahlarınızı birbirinize itiraf edin ve birbiriniz için dua edin ki şifa bulasınız." Günah itirafı sadece bağışlanma ile ilgili değildir. Şifa ile ilgilidir. Toplulukla ilgilidir. Dürüstlükle ilgilidir.

Uygulamada itiraf

• Katolik: Rahibe kulakla günah çıkarma.
• Ortodoks Ortodoks Kilisesi: Genellikle komünyondan önce, bir rahibe günah itirafı.
• Anglikan Kilisesi'nde: bir rahibe veya Tanrı'ya yapılan günah itirafı.
• Protestanlık: Tanrı'ya, bazen de topluluğa olan inanç beyanı.
• Evanjelik: Tanrı'ya ve güvenilir bir dosta yapılan itiraf.

İtiraf zordur. Dürüstlük gerektirir. Alçakgönüllülük gerektirir. Kırılganlık gerektirir. Günahlarımızı itiraf etmek istemeyiz. Başarısızlıklarımızla yüzleşmek istemeyiz. Ama itiraf, özgürlüğe giden yoldur. Mezmur yazarı şöyle der: "Sustuğum zaman kemiklerim eridi. Sonra günahımı sana itiraf ettim. Sen de günahımın suçunu bağışladın." İşte vaat budur. İtiraf et ve bağışlan. İtiraf et ve iyileş. İtiraf et ve özgür ol. İtiraf bir yük değildir. Bir hediyedir. Tanrı'nın lütfudur. Merhamete açılan kapıdır. Yeniden yapılanmanın başlangıcıdır. Eve dönüş yoludur.