Spowiedź to przyznanie się do grzechu. Może być prywatna lub publiczna. Można ją odbyć przed Bogiem lub księdzem. W tradycji katolickiej spowiedź jest sakramentem. Penitent spowiada się ze swoich grzechów przed księdzem. Ksiądz udziela mu rozgrzeszenia. W tradycjach protestanckich spowiedź często odbywa się bezpośrednio przed Bogiem. Wierzący spowiada się ze swoich grzechów. Bóg mu je odpuszcza. Praktyka jest różna. Zasada jest ta sama. Grzech musi zostać uznany. Trzeba szukać przebaczenia.

Spowiedź jest dobra dla duszy. Wydobywa grzech na światło dzienne. Łamie moc tajemnicy. Upokorza grzesznika. Otwiera drzwi do łaski. List Jakuba 5,16 mówi: Wyznawajcie sobie nawzajem grzechy i módlcie się jeden za drugiego, abyście byli uzdrowieni. Spowiedź to nie tylko przebaczenie. To uzdrowienie. To wspólnota. To szczerość.

Spowiedź w praktyce

• Katolicki: spowiedź uszna u księdza.
• Prawosławni: spowiedź u księdza, często przed komunią.
• Anglikański: spowiedź przed księdzem lub Bogiem.
• Protestantyzm: spowiedź przed Bogiem, czasami przed wspólnotą.
• Ewangelicki: spowiedź przed Bogiem i zaufanym przyjacielem.

Spowiedź jest trudna. Wymaga szczerości. Wymaga pokory. Wymaga wrażliwości. Nie chcemy przyznawać się do naszych grzechów. Nie chcemy stawić czoła naszym upadkom. Ale spowiedź jest drogą do wolności. Psalmista powiedział: „Kiedy milczałem, kości moje niszczały. Wtedy wyznałem Ci mój grzech. A Ty odpuściłeś winę mojego grzechu”. Oto obietnica. Wyznaj i bądź przebaczony. Wyznaj i bądź uzdrowiony. Wyznaj i bądź wolny. Spowiedź nie jest ciężarem. To dar. To łaska Boża. To brama do miłosierdzia. To początek odnowy. To droga powrotna do domu.