Narsisizm, aşırı benmerkezcilik, hayranlık ihtiyacı ve başkalarına karşı nispeten empati eksikliği ile karakterize edilen bir kişilik örüntüsüdür. En uç noktasında narsisistik kişilik bozukluğunu oluşturur.

Narsisistik özellikler yüksek olan kişiler genellikle görkemli bir öz imaj sergilerler, ancak bu imaj kırılgan olabilir ve dış onaylamaya bağımlıdır. Eleştirildiklerinde öfkeyle veya geri çekilmeyle tepki verebilirler. İlişkiler genellikle yüzeysel veya sömürücü olur çünkü diğer kişi esas olarak hayranlık veya avantaj kaynağı olarak değerlendirilir. Subklinik narsisizm, genel popülasyonda bir süreklilik üzerinde ortaya çıkar ve sosyal medya davranışı, liderlik stilleri ve kişilerarası çatışma ile ilişkilendirilmiştir.

Gelişimsel teoriler, aşırı övgü veya duygusal ihmal gibi erken dönem deneyimlerinin olası katkıda bulunan faktörler olduğunu öne sürmektedir. Ölçüm genellikle öz bildirim envanterlerine dayanır, ancak gözlemci değerlendirmeleri ve klinik görüşmeler de kullanılır. Tedavi zordur çünkü zorluğa neden olan özelliklerin kendisi genellikle değişim motivasyonunu azaltır.

Kişiliğin temel ilkesi gerçek bağların önüne geçen öz saygı olduğunda, sonuç narsisizm olur.