Narcyzm to wzorzec osobowości charakteryzujący się nadmiernym skupieniem na sobie, potrzebą podziwu i względnym brakiem empatii wobec innych. W skrajnej postaci stanowi on narcystyczne zaburzenie osobowości.

Osoby o wysokim poziomie narcyzmu często prezentują wygórowany obraz siebie, jednak ten obraz może być kruchy i zależny od zewnętrznej akceptacji. Mogą reagować gniewem lub wycofaniem w odpowiedzi na krytykę. Relacje bywają płytkie lub oparte na wyzysku, ponieważ druga osoba jest ceniona głównie jako źródło podziwu lub korzyści. Subkliniczny narcyzm występuje w kontinuum w populacji ogólnej i jest powiązany z zachowaniami w mediach społecznościowych, stylami przywództwa i konfliktami interpersonalnymi.

Teorie rozwojowe wskazują na wczesne doświadczenia nadmiernej pochwały lub zaniedbania emocjonalnego jako potencjalne czynniki przyczyniające się do tego zjawiska. Pomiar zazwyczaj opiera się na inwentarzach samooceny, choć wykorzystuje się również oceny obserwatorów i wywiady kliniczne. Leczenie jest trudne, ponieważ te same cechy, które powodują trudności, często zmniejszają motywację do zmiany.

Kiedy poczucie własnej wartości staje się zasadą organizującą osobowość kosztem prawdziwych więzi, rezultatem jest narcyzm.