Küçük bir Anadolu prensliğinden büyük bir imparatorluk doğdu. Yaklaşık 1299'dan 1922'ye kadar süren Osmanlı İmparatorluğu, en parlak döneminde Güneydoğu Avrupa, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'yı kontrol ediyordu ve başkenti 1453'ten sonra İstanbul'du.

Osmanlı yönetimi yüzyıllar boyunca merkezi bir yönetim, askeri kölelik sistemi ve çeşitli dini toplulukların esnek bir şekilde entegrasyonuyla karakterize edildi. İmparatorluk, önemli bir İslam gücü ve Avrupa diplomasisi ve savaşında kilit bir oyuncuydu. 19. yüzyıldaki kademeli toprak kayıpları, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonraki nihai dağılışından önce geldi.

Osmanlı arşivleri, mimarisi ve sanatı, karmaşıklığına dair zengin kanıtlar sunmaktadır. Tarihçiler, gerileme anlatılarının ötesine geçerek uyum sağlama, bölgesel dinamikler ve kültürel yaşamı incelemişlerdir. Türkiye Cumhuriyeti ve birçok Orta Doğu ve Balkan devleti, Osmanlı topraklarından ortaya çıkmıştır.

• Türkiye merkezli imparatorluk, 1299–1922 yılları arasında varlığını sürdürdü.
• Avrupa, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'yı kapsıyordu.
• Çok dinli ve idari açıdan gelişmiş
• Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra feshedildi.