Z małego księstwa anatolijskiego wyłoniło się rozległe imperium. Imperium Osmańskie, istniejące od około 1299 do 1922 roku, w szczytowym okresie kontrolowało południowo-wschodnią Europę, Bliski Wschód i Afrykę Północną, ze stolicą w Konstantynopolu po 1453 roku.

Scentralizowana administracja, system niewolnictwa wojskowego i elastyczna integracja różnych wspólnot religijnych charakteryzowały rządy osmańskie przez wieki. Imperium było znaczącą potęgą islamską i kluczowym graczem w europejskiej dyplomacji i wojnie. Stopniowe straty terytorialne w XIX wieku poprzedziły jego ostateczny rozpad po I wojnie światowej.

Archiwa, architektura i sztuka osmańska dostarczają bogatych dowodów na jej złożoność. Historycy wyszli poza narracje o upadku, aby zbadać adaptację, dynamikę prowincji i życie kulturalne. Z jej terytoriów wyłoniła się Republika Turcji oraz kilka państw Bliskiego Wschodu i Bałkanów.

• Imperium z centralną częścią Turcji, 1299–1922
• Obejmował Europę, Bliski Wschód i Afrykę Północną
• Wielowyznaniowy i administracyjnie wyrafinowany
• Rozwiązane po I wojnie światowej