Çevre politikası, hükümetlerin çevreyi korumak için yaptığı çalışmalardır. Yasalar, yönetmelikler, vergiler, sübvansiyonlar ve uluslararası anlaşmaları içerir. Temiz hava yasaları, nesli tükenmekte olan türlerin korunması ve karbon fiyatlandırması da bu kapsamda yer alır. Amaçlar, kirliliği azaltmaktan biyolojik çeşitliliği korumaya ve iklim değişikliğini yavaşlatmaya kadar uzanır.

Politika araçları çeşitlilik gösterir. Emir ve kontrol düzenlemeleri sınırlar koyar ve teknoloji gerektirir. Emisyon ticareti veya karbon vergileri gibi piyasa tabanlı araçlar kirliliğe fiyat biçer. Yakıt tasarrufu etiketleri gibi bilgi programları tüketici tercihlerine rehberlik eder. Sübvansiyonlar temiz teknolojiyi destekler. En başarılı politikalar birkaç yaklaşımı birleştirir.

Siyaset her şeyi şekillendirir. Çevre kuralları kazananlar ve kaybedenler yaratır. Sanayi grupları maliyetlere karşı lobi yapar. Çevre grupları daha güçlü korumalar için baskı yapar. Uluslararası anlaşmalar ülkelerin egemenliklerinin bir kısmından vazgeçmelerini gerektirir. Paris Anlaşması gönüllü ulusal taahhütlere dayanır. Uygulama zayıftır. Yine de çerçeve ülkeleri harekete geçmeye zorlamıştır. Politika karmaşık, tartışmalı ve elzemdir.

Ortak araçlar

• Yönetmelikler ve standartlar
• Karbon vergileri
• Karbon emisyonu ve ticaret
• Temiz teknolojiye yönelik sübvansiyonlar
• Uluslararası antlaşmalar