Paralellik, ardışık kelime öbeklerinde, yan tümcelerde veya cümlelerde benzer gramer yapılarının kullanılmasıdır. Biçimin tekrarı ritim, açıklık ve vurgu yaratır.

“Geldim, gördüm, fethettim” ifadesi, üç kısa cümlecikte paralellik gösterir. Daha uzun örnekler ise hitabet, şiir ve incelikli düzyazıda, yazarın aynı ağırlıktaki fikirleri koordine etmek istediği durumlarda karşımıza çıkar. Paralellik, kelimeleri, kelime öbeklerini veya tüm cümleleri içerebilir. Yapıyı tahmin edilebilir hale getirerek ve bölümler arasındaki ilişkileri netleştirerek okuyucunun bilgiyi işlemesine yardımcı olur.

Yanlış paralellik—uyumlu olması gereken gramer biçimlerinin karıştırılması—yaygın bir üslup hatasıdır. Bunu düzeltmek genellikle hem zarafeti hem de anlaşılırlığı artırır. Doğruluğun ötesinde, bilinçli paralellik olumlu bir ifade aracıdır. Yoğunluk yaratabilir, denge oluşturabilir veya bir pasajın ölçülü konuşma otoritesini kazandırabilir. Örneğin, İncil'in İbranice şiiri büyük ölçüde paralel yapılara dayanmaktadır.

Ardışık birimler aynı gramer yapısını paylaştığında, yazı paralellik özelliği gösterir.