Paralelizm to użycie podobnych struktur gramatycznych w następujących po sobie frazach, zdaniach podrzędnych lub zdaniach. Powtarzanie formy nadaje rytm, przejrzystość i akcent.

„Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem” jest paralelizmem w trzech krótkich zdaniach. Dłuższe przykłady pojawiają się w oratorstwie, poezji i eleganckiej prozie, gdy pisarz chce skoordynować idee o równej wadze. Paralelizm może obejmować słowa, frazy lub całe zdania. Pomaga czytelnikowi w przetwarzaniu informacji, czyniąc strukturę przewidywalną, a relacje między częściami jasnymi.

Błędny paralelizm – mieszanie form gramatycznych, które powinny do siebie pasować – to częsty błąd stylistyczny. Jego korekta zazwyczaj poprawia zarówno elegancję, jak i zrozumiałość. Poza poprawnością, celowy paralelizm jest pozytywnym narzędziem ekspresji. Może budować intensywność, tworzyć równowagę lub nadawać fragmentowi autorytet wyważonej mowy. Na przykład hebrajska poezja biblijna w dużej mierze opiera się na strukturach paralelnych.

Jeżeli kolejne jednostki mają taką samą formę gramatyczną, tekst wykazuje paralelizm.