Bir tablo, verileri satır ve sütunlar halinde düzenler. Her satır bir kayıttır. Her sütun bir alandır. Bir satır ve sütunun kesişimi tek bir değer içerir. Bir müşteri tablosunda kimlik, ad, e-posta ve kayıt tarihi için sütunlar olabilir. Her satır bir müşteriyi temsil eder. Tablo, ilişkisel veritabanında temel depolama birimidir. Ayrıca kullanıcıların sorguladığı birimdir. SELECT * FROM customers yazdığınızda, müşteriler tablosundaki her satır ve sütunu sorguluyorsunuz.

Tabloların özellikleri vardır. Şema içinde benzersiz bir adları vardır. Tanımlanmış veri tiplerine sahip sütunları vardır. Kısıtlamaları olabilir: birincil anahtarlar, yabancı anahtarlar, benzersiz kısıtlamalar, kontrol kısıtlamaları. Sorguları hızlandırmak için indeksleri olabilir. Ekleme, güncelleme veya silme işlemlerinde tetiklenen tetikleyicileri olabilir. Tablonun tasarımı, üzerine inşa edilen her şeyi etkiler. Çok fazla sütuna sahip bir tablo kullanışsızdır. Çok az sütuna sahip bir tablo, kaçınılabilecek birleştirmeleri zorunlu kılar. Birincil anahtarı olmayan bir tabloyu güvenilir bir şekilde güncellemek zordur. Gereksiz veriye sahip bir tablo tutarsızlık riski taşır. Normalizasyon, tablo tasarımına rehberlik eder. Amaç, her gerçeği bir kez saklamaktır. Bu, gereksizliği azaltır ve bütünlüğü iyileştirir. Ayrıca tablo sayısını da artırır. Daha fazla tablo, daha fazla birleştirme anlamına gelir. Normalizasyon ve performans arasındaki denge, veritabanı tasarımında sürekli bir gerilimdir.

Tablo bileşenleri

• Sütunlar — veri türlerine sahip alanlar
• Satırlar — kayıtlar
• Birincil anahtar — benzersiz tanımlayıcı
• Yabancı anahtarlar — diğer tablolara bağlantılar
• İndeksler — sorguları hızlandırır
• Kısıtlamalar — geçerli veriler için kurallar

Tablo, birbiriyle ilişkili veriler için bir kapsayıcıdır. Kapsayıcının yapısı, verilerin kullanım kolaylığını belirler.